اولین منبع نور LED، با استفاده از اصل-انتشار نور یک اتصال P-N نیمه هادی، در اوایل دهه 1960 اختراع شد. ماده مورد استفاده در آن زمان GaAsP بود که نور قرمز (λp=650nm) ساطع می کرد. با جریان محرک 20 میلی آمپر، شار نوری تنها چند هزارم لومن بود که منجر به بازده نوری تقریباً 0.1 لومن/وات شد.
در اواسط دهه 1970، معرفی عناصر In و N LED ها را قادر به تولید نور سبز (λp=555nm)، زرد (λp=590nm) و نارنجی (λp=610nm) کرد و کارایی نوری به 1 لومن/وات بهبود یافت.
در اوایل دهه 1980، منابع نور ال ای دی GaAlAs ظهور کردند که LED های قرمز را قادر می ساختند تا بازدهی نورانی 10 لومن بر وات را به دست آورند.
در اوایل دهه 1990، توسعه موفقیت آمیز دو ماده جدید-GaAlInP (انتشار نور قرمز و زرد) و GaInN (انتشار نور سبز و آبی)-به طور قابل توجهی کارایی نورانی LED ها را بهبود بخشید. در سال 2000، اولی الایدیهایی با بازده نوری 100 لومن بر وات در نواحی قرمز و نارنجی (λp=615nm) تولید کرد، در حالی که دومی LEDهایی با بازده نوری 50 لومن بر وات در ناحیه سبز (λp{8}nm) تولید کرد.
